سخاوت و بزرگواری امام حسین علیه السلام

یکی از مسلمانان مدینه به کسی بدهکار بود و نتوانست بدهکاری خود را بپردازد از طرفی طلبکار با اصرار فراوان می‏خواست طلب خود را بگیرد.

آن شخص برای چاره جویی، خدمت امام حسین علیه‏السلام آمد، هنوز مطلبی نگفته بود که امام حسین علیه‏السلام متوجه شد که او برای حاجتی آمده است، پس به او فرمود: آبروی خود را از سؤال رویاروی نگهدار، نیاز خود را در نامه‏ای بنویس که به خواست خدا آنچه تو را شاد کند به تو خواهم داد.

او در نامه‏ای نوشت: ای اباعبدالله! فلان شخص پانصد دینار از من طلب دارد و اصرار دارد که طلبش را بگیرد، شما با آن مرد صحبت کنید به من مهلت بدهد تا وضع مالی‏ام خوب شود. امام حسین علیه‏السلام پس از خواندن نامه‏ی او به منزل خود رفت و هزار دینار آورد و به او داد و فرمود: با پانصد دینار این پول، بدهکاری خود را بپرداز و با پانصد دینار دیگر، به زندگی خود سر و سامان بده و حاجت خود را جز در نزد این سه نفر مگو:

۱٫ دین دار که دین نگهبان او است،۲٫ جوانمرد که به خاطر جوانمردی حیا می‏کند، ۳٫ صاحب اصالت خانوادگی که می‏داند تو به خاطر نیازت دوست نداری آبروی خود را از دست دهی. پس شخصیت تو را حفظ می‏کند و حاجت تو را روا می‏سازد. ( تحف العقول، ص ۲۵۱٫)

منبع: کرامات حسینیه و عباسیه  ؛ موسی رمضانی‏پور  نوبت چاپ: هفتم تاریخ چاپ: زمستان ۱۳۸۶ چاپ: محمد (ص) ناشر: صالحان  صفحات ۴۵ و ۴۶

دریافت و معرفی کتاب

کلیه حقوق مادی و معنوی این اثر متعلق به ایمان کیوانی می باشد ، هرگونه برداشت منوط به ذکر منبع است.